Dr. Öznur ÖZBEK yazdı: “Bazen bir insana gösterebileceğimiz en büyük saygı, onun bizim gibi yaşamasını beklememektir.”
İnsan, dünyaya kendi hikayesini yazmak için gelir; ancak çoğu zaman daha ilk satırını yazmadan başkalarının beklentileriyle karşılaşır. Nasıl yaşaması gerektiği, neyi seçmesinin doğru olduğu, hangi yaşta nelerden vazgeçmesi gerektiği ona defalarca anlatılır.
Toplum, insanlara yalnızca yaşam biçimleri değil, aynı zamanda görünmez sınırlar da sunar. Bu sınırların içinde kalanlar makbul, dışına çıkanlar ise sorgulanmaya değer görülür.
Peki, kimin hayatı için hangi ölçüyü esas alıyoruz? Bir insanın tercihini doğru ya da yanlış ilan etme hakkını bize veren nedir?
Belki de asıl yanılgımız, kendi hayatımızda işe yarayan doğruların herkes için geçerli olduğunu düşünmemizdir.
Oysa insan yalnızca görünen davranışlarından ibaret değildir. Her tercihin ardında bir geçmiş, her vazgeçişin ardında bir neden, her ısrarın ardında görünmeyen bir mücadele olabilir. Dışarıdan bakıldığında anlamsız görünen bir karar, insanın kendi iç dünyasında yıllarca aradığı huzurun kapısı olabilir.
Bir insanın yeniden başlamasını cesaretsizlik, diğerinin başladığı yerden devam etmesini inat olarak nitelendirebiliriz. Birinin yalnızlığını eksiklik, diğerinin kalabalığını mutluluk sanabiliriz. Fakat bunların hiçbiri, o hayatın gerçek anlamını tek başına açıklamaz.
Çünkü insanın hakikati, dışarıdan görünenle her zaman örtüşmez.
Başkalarının hayatını yargılarken çoğu zaman onların gerçeklerini değil, kendi kabullerimizi savunuruz. Farklı olanı anlamaya çalışmak yerine onu kendi düşünce dünyamıza tercüme etmeye uğraşırız. Oysa farklılık, düzeltilmesi gereken bir kusur değildir.
Olgunluk, herkesin bizim gibi düşünmesini beklememektir. Bilgelik ise anlamadığımız bir hayat karşısında hüküm vermek yerine susabilmeyi bilmektir.
İnsana saygı, yalnızca onunla aynı fikirde olduğumuzda gösterdiğimiz bir nezaket değildir. Asıl saygı, bizim gibi düşünmeyen, bizim gibi yaşamayan, bizim seçmeye cesaret edemediğimiz yolları seçen insanlara da özgürlük alanı tanıyabilmektir.
Hiç kimse bir başkasının hayatının jürisi değildir. Herkes kendi seçimlerinin sonuçlarını taşır, kendi yolunun bedelini öder ve kendi anlamını arar.
Belki de gerçek insanlık, başkalarının hayatını kendi doğrularımızla ölçmekten vazgeçtiğimiz gün başlayacaktır.
Hayatın tek bir doğru biçimi yoktur. Her insanın kendine ait bir hakikati, her hikayenin kendine özgü bir anlamı vardır.
Bazen bir insana gösterebileceğimiz en büyük saygı, onun bizim gibi yaşamasını beklememektir.
Seni anlamıyor olmam, seni yargılama hakkına sahip olduğum anlamına gelmez.
Herkes kendi yolunu seçmekte, kendi hikayesini yazmakta özgürdür.
Çünkü her hayat, eninde sonunda kendi özünü bulur.
